‘Mevrouw, wij zijn niet in staat om uw kind de tafeltjes te leren.’ De directeur kijkt me aan met een vermoeide blik. ‘Dat heb ik gemerkt, maar daar hoeft u niet zo trots op te zijn.’ Ai. Die opmerking van mij was veel te scherp. Dit helpt niet om de spanning uit de lucht te halen.

De directeur wil het beste voor zijn school. Hij wil dat de kinderen goed presteren en hoge Citoscores halen. Dat sluit aan bij de wensen van de overheid en de schoolinspectie. Kinderen in Nederland moeten nu eenmaal uitstromen op het hoogst haalbare niveau.

‘Wij zijn niet in staat om uw kind de tafeltjes te leren.’

Langzamerhand merk ik dat de gesprekken met de schoolleiding gaan over budgetten, diagnoses, meningen van intern begeleiders, Citoscores, uitstroomprofielen, IQ testen, passend onderwijs etc. Alles staat centraal, behalve het kind. Zo jammer.

Je kunt je afvragen of kinderen er zelf gelukkig van worden om ten koste van alles uit te stromen op het hoogst haalbare niveau. Naar mijn idee niet. Het is voor de kinderen zelf veel beter als ze op hun eigen tempo kunnen ontwikkelen, daar ben ik van overtuigd. Zonder alle (Cito)toetsen, leerlingvolgsystemen en uitstroomprofielen. Uiteindelijk wordt het niveau van het kind vanzelf duidelijk. De druk is nu veel te hoog voor kind en leerkracht.

Mijn zoon leert binnen drie weken alle tafeltjes perfect. Zonder medicatie.

Op het moment van het gesprek zit mijn zoon in groep 5. De schoolleiding heeft mij in afgelopen jaren vaak geadviseerd om hem te laten testen. De druk om te starten met medicatie wordt telkens opgevoerd. Zijn concentratie is niet goed, zeker niet tijdens de rekenles, luidt de motivatie. Dat klinkt onwaarschijnlijk, een stoornis die zich vooral manifesteert tijdens rekenles.

Voorafgaand aan het gesprek heb ik zelf een alternatieve methode gevonden om zoonlief te helpen met de tafeltjes. Met succes. Mijn zoon leert binnen drie weken alle tafeltjes perfect. Tijdens het gesprek is de directeur daarvan niet op de hoogte. Hij wil mij duidelijk maken dat mijn kind niet leerbaar is zonder medicatie. Toch maar even de directeur bijpraten hoe het staat met de tafeltjes, er zit weinig anders op.

Inmiddels is genoemd gesprek 8 jaar geleden. Zoonlief is afgelopen zomer geslaagd voor het VMBO, inclusief een voldoende voor de verplichte rekentoets. Zonder medicatie, zonder diagnose. Op zijn vijftiende. En op zijn eigen manier.

Categorieën: Blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *