De leerkracht van onze zoon rent de klas uit zodra ze mij langs ziet lopen. ‘Astrid, kom eens. Ik heb een voorstel. Ik wil je in contact brengen met een andere moeder. Haar heb ik ook overgehaald om haar kind Ritalin te geven. Zij is er zo blij mee, dat gun ik jou ook!’

‘Ik heb een andere moeder ook overgehaald om haar kind Ritalin te geven.’

Zucht. Daar gaan we weer. Vandaag ben ik op school om te luizenpluizen. Niet om weer over Ritalin te praten. Wat een foute opmerking en wat een slechte timing. Dit is de zoveelste poging van deze leerkracht en haar collega’s om mijn zoon aan de medicatie te krijgen. Na zoveel jaar schoolpleinervaring heb ik al bizarre scenario’s voorbij zien komen.

‘Wordt het niet eens tijd dat we een naam hangen aan jouw zoon?’

‘Die heeft hij allang’

‘Oh ja? Wat heeft hij dan?’

‘Gewoon, zijn roepnaam sinds zijn geboorte. Dat is het, daar moet je het mee doen. Hij is zichzelf.’

 

‘Het gaat echt heel slecht met rekenen.’

‘Dat is vreemd. Het vorige gesprek ging alles nog goed en was hij op schema met de methode. Maar wat doen jullie eraan? Krijgt hij extra instructie?’

‘Nee, we zijn lijsten aan het invullen bij welke aandoening zijn gedrag past. Er staat al een kruisje bij ADHD, ADD en PDD-NOS’.

 

‘Bij het observeren in de klas viel me iets bijzonders op aan jullie zoon. Hij stond op en speelde met zijn gum alsof dat een autootje was. Zo liep hij een rondje om de tafel en ging weer zitten.’

‘Hij is net zes jaar’.

‘Oh? Zes pas? Nou ja, ik vind het toch verdacht. We adviseren om hem te laten testen.’

‘Wil jij jouw zoon de zorg ontnemen die hij nodig heeft?’

‘Als jij je zoon niet laat onderzoeken, ontneem je hem de zorg die hij mogelijk nodig heeft. En wil je dat? Wil jij jouw zoon de zorg ontnemen die hij nodig heeft?’

‘….stilte…’

Natuurlijk wil ik dat niet. Deze opmerking maakt mij in één klap een Hele Slechte Moeder. Terwijl het de omgekeerde wereld is. Met een diagnose en medicatie past mijn zoon beter in het systeem. Dat levert de school allerlei voordelen op, voornamelijk hogere CITO scores en daardoor ook meer aanmeldingen en dus budget. Maar dat is niet alles. In die tijd was een diagnose ook handig voor het bekende rugzakje.

Het levert mijn zoon geen voordelen op. Hij heeft meer aan duidelijke opdrachten. Structuur aanbrengen in zijn dag. Dat kan heel simpel gerealiseerd worden, ook zonder diagnose. Ik wil hem de tijd geven om in zijn eigen tempo te ontwikkelen. Hij moet rijpen, het komt wel goed. De school heeft die tijd niet, en dus krijgt onze zoon de tijd niet. Hij moet mee in de heksenketel. Dat ik niet meewerk, maakt mij een Loeder-Moeder.

Dit is een zorg voor ons allemaal. De groep kinderen met diagnose is enorm. Ik zeg niet dat deze aandoeningen niet bestaan. Maar ik weiger te geloven dat halve schoolklassen een stoornis hebben. Dat maak je mij niet wijs. Laat je dus niks aanpraten. Laat pas testen wanneer het goed voelt, wanneer je denkt dat je er zelf iets aan hebt. Wees ook voorzichtig met het delen van het resultaat. De lat ligt te hoog in het onderwijs, dat is het probleem. We overvragen de kinderen. De kinderen zijn niet zelf het probleem.

Alsof mijn kind Barbapapa is.

De medicatie is nog een aparte zorg. In de Tour de France zijn we er massaal op tegen wanneer renners doping gebruiken om tot betere prestaties te komen. In de Tour gaat het om volwassen mannen die zelf een bewuste keuze maken. Op school is het normaal om aan hele groepen kinderen medicatie te geven zodat ze beter presteren. Medicatie die valt onder de opium-wet. Doping dus. Zonder dat deze kinderen daarin een keuze hebben worden ze gedrogeerd. En wij, de ouders, staan erbij en kijken ernaar.

De leerkracht ziet dus graag dat ik mijn zoon passend maak voor het systeem. Zo werkt het. Alsof mijn kind Barbapapa is. En dat, lieve ouders, noemen we trots Passend Onderwijs.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Categorieën: Blog

2 reacties

Mirrin · september 14, 2018 op 4:55 pm

Wow, wat een heftig verhaal…..

    Astrid · september 14, 2018 op 6:27 pm

    Heftig en helaas niet uniek. Veel ouders ervaren in meer of mindere mate deze druk. Uiteindelijk helpt dat in de meeste gevallen het kind niet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *