Wij weten het niet meer. De oogarts / orthoptist zegt dat er niets aan de hand is met de ogen van onze dochter. De kinderarts onderzoekt ons meisje uitgebreid. Naast hoofdpijn groeit ze nauwelijks. Daarom gaan de onderzoeken in het ziekenhuis behoorlijk ver. Allerlei allergieën worden getest, allerlei functies worden onderzocht. Uiteindelijk wordt er zelfs een MRI gemaakt van haar hersenen om de aanwezigheid van een gezwel uit te sluiten. Dat laatste is zenuwslopend. Tot onze opluchting is er op dat gebied niets aan de hand.

Telkens halen we onze dochter doodziek uit school.

Na maanden van onderzoeken hebben we een hoop informatie maar we zijn geen steek wijzer. Om de haverklap gaat de telefoon, telkens belt de leerkracht op dat er weer hoofdpijn is ontstaan. Telkens halen we onze dochter doodziek uit school. Hoe ouder ze wordt, hoe meer verschijnselen van migraine er zijn. Maar wel altijd gerelateerd aan school. Groeien doet ze ook nog steeds nauwelijks.

De resultaten op school blijven ver achter. Dat begrijpen we niet, we weten wat ze wel kan. Dit klopt niet. De leerkracht is het met ons eens. Er blokkeert iets. De leerkracht stelt voor om de Intern Begeleider (IB’er) in te schakelen. Goed plan! In de tussentijd vragen we of onze dochter voorin de klas mag zitten. Niet achter in de klas naast een klasgenootje met gedragsproblemen. Ze heeft duidelijk alle aandacht nodig én ze klaagt nog steeds over wazig zicht.

Hoofdpijn en slechte leerresultaten zijn ondergeschikt aan de regels.

Volgens de leerkracht rouleren alle kinderen op deze manier. Geen uitzonderingen dus. Hoofdpijn en slechte leerresultaten zijn ondergeschikt aan de regels. Ik slik mijn opmerkingen in. Al lang geleden heb ik me voorgenomen geen strijd meer te voeren. Dat levert alleen maar verliezers op.

De IB’er stelt voor om een uitgebreid onderzoek te laten uitvoeren. Wij stemmen daarmee meteen in en vragen hoe dit in zijn werk gaat. De IB’er legt de route uit. Dan laat ze ons andere dossiers zien van kinderen ter verduidelijking. Dat verbaast ons, het is nogal privacy gevoelige informatie. Maar het schept voor ons wel meteen duidelijkheid.

De IB’er legt aan ons uit dat vergoeding geen probleem mag zijn. De gemeente of ziektekostenverzekering vergoedt dit. Zo niet, dan vergoedt de school zelf. Op mijn verzoek wordt dit ook meteen aan ons bevestigd per mail. Wat een medewerking!

Ik ga opnieuw afstemmen met school of ik deze mail door mag sturen.

Tenslotte verwijst de IB’er ons naar een praktijk waar ik meteen de afspraken in ga plannen. De praktijk stelt vragen over de vergoeding. Ik wil bijna de ‘vergoedingsmail’ van de IB’er doorsturen, maar iets houdt me tegen. Ik ga opnieuw afstemmen met school of ik deze mail door mag sturen.

Wekenlang hoor ik daar niets op, tot de allerlaatste dag voor de kerstvakantie. Met buikpijn open ik de mail die dan binnenkomt. Toeval of niet, deze school heeft de nare gewoonte om slecht nieuws berichten vlak voor de vakantie te sturen. Ze melden in het bericht het volgende:

  • Er is overleg geweest binnen  het MT (Management Team) en daar is besloten dat de school niet tegemoet kan komen aan ons verzoek om financieel te ondersteunen.
  • Dit besluit wordt gemotiveerd: ‘Dat doen we bij geen enkel kind. Als we dat wel bij jullie zouden doen, dat zou het niet eerlijk zijn t.o.v. andere kinderen en ouders.’

Ik begin me af te vragen of ze daar gek geworden zijn.

Zo langzamerhand begin ik me af te vragen of ze daar gek zijn geworden. Ons verzoek? Dit was toch een voorstel van de IB ‘er?  Dit doen ze nooit? Behalve dan die dossiers die ze mij zelf lieten zien.

Gelukkig gaat de mail nog verder:

  • School adviseert logopedie
  • School doet een aanbod: een capaciteitenonderzoek in groep 6, want dat doen ze bij alle kinderen.
  • School doet nog een aanbod: ze gaan minder lesstof aanbieden. Gelukkig kunnen ze dit ook goed motiveren: ‘Dat hebben we bij uw zoon ook gedaan, zo werken we binnen onze school.’

Wauw. Eindelijk geven ze het toe. Onze zoon heeft inderdaad tijdens zijn basisschooltijd niet meegelopen in het reguliere programma. Later legt de IB’er in een persoonlijk gesprek uit dat ze dit programma met minder lesstof doen voor al dit soort kinderen. Mijn kinderen zijn werkelijk in alles elkaars tegenpolen. Volgens school vallen ze onder dezelfde soort. Bijzonder.

Volgens school vallen mijn kinderen onder dezelfde soort. Bijzonder.

Om de sfeer lekker gemoedelijk te houden plan ik meteen een afspraak bij logopedie. Ik ben klaar met strijden. Al kijkt de logopedist me wel vreemd aan wanneer ik uitleg dat de school onze dochter heeft doorverwezen n.a.v. rekenproblemen en automatiseringsproblemen. Niet zo haar vakgebied.

Een capaciteitenonderzoek ergens in groep 6. Daar is mijn dochter toch niet mee geholpen? Weer zoveel tijd die we onnodig gaan verliezen. Er moet nu iets gebeuren, ze heeft nu telkens hoofdpijn. Ze komt nu steeds verder achterop. Het lijkt wel een klucht. Maar dan een hele slechte.

Er zit binnen deze school iets grondig mis in het management.

Eindelijk, na jaren geklungel van deze school, ben ik boos genoeg. Ik ga op zoek naar een andere school. Niet vanwege de leerkrachten, die willen echt het beste voor onze dochter. Maar er zit binnen deze school iets grondig mis in het management. Deze onprofessionele houding, onzinnige strijd en kinderachtig gedrag levert alleen maar verliezers op en beschadigt onze kinderen. Dat moet stoppen.

We gaan in gesprek met een andere school. We komen in een totaal andere energie terecht. Een heerlijk warm bad. We hebben maar van één ding spijt. Dit hadden we jaren eerder moeten doen! We hebben alleen nooit eerder het lef gehad.

Deze school heeft wel de kinderen centraal staan.

Op deze nieuwe basisschool zijn er ook fijne leerkrachten en ervaren we veel meer medewerking vanuit het management. Veel mensen op deze school denken in mogelijkheden. Deze school heeft wel kinderen centraal staan. Vanaf de allereerste dag gaat het stukken beter. Ze groeit letterlijk en heeft veel minder vaak hoofdpijn. Bijna nooit meer zelfs. Dat constateert ook de kinderarts al snel.

Een groot deel van haar schoolproblemen en medische problemen zit in fixatie disparatie. Maar een verkeerde omgeving heeft de problemen veel groter gemaakt dan nodig was. Deze omgeving heeft haar onnodig en langdurig ernstig beschadigd. Het is bijzonder dat de hoofdpijn als sneeuw voor de zon verdwijnt op de andere school, terwijl de fixatie disparatie zeker nog niet is opgelost. Het was zelfs nog niet bekend destijds.

Voel je nooit machteloos. Je hebt als ouder altijd het laatste woord, je hebt altijd een keuze. Zoek uit wat wel goed is. En heb het lef om door te zetten!

 

Categorieën: Blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *