Mijn oude blogjes en versnipperde stukjes tekst, oude mailtjes en andere boekwerken ben ik aan het verzamelen voor HeksenKetel. De hele film van de basisschool komt weer langs. Het is in ieder geval geen saaie film. Een drie-delige thriller is een betere omschrijving. Ik ben ook nog lang niet uitverteld.

De samenvatting van de basisschool voor onze oudste: ‘Hij is ongeconcentreerd, niet leerbaar, stroomt uit op praktijkonderwijs. Plannen vindt hij moeilijk. Meer dan dit zit er niet in, hij kan echt niet rekenen. Jullie moeten bezorgd zijn, dit soort kinderen ontsporen meestal op het voortgezet.’

Alle kinderen doen Engels goed, omdat het nieuw is.

Ooit heb ik een enorme blunder begaan die ik toch graag even wil delen. Iedere zes weken ging ik trouw naar het voortgangsgesprek over onze zoon. Zinloos natuurlijk, want na het gesprek werden alle afspraken zo in de prullenbak gegooid. De leerkrachten deden toch weer wat ze zelf wilden. Mijn zoon negeren dus. Toch ging ik erheen en braaf luisterde ik telkens naar wat er allemaal verschrikkelijk verkeerd ging. Ik had destijds een keer het lef om op te merken dat mijn zoon het vak Engels wel goed lag. Wat een belachelijke opmerking was dat van mij.

Ik kreeg een flinke sneer van de leerkracht: ‘Dat doen alle kinderen goed natuurlijk. Dat vinden ze leuk omdat het nieuw is.’ Het was helemaal niet de bedoeling dat dingen die wel goed gaan uitgelicht werden. Ik moest me diep, heel diep schamen.

Hij heeft het Engels Cambridge Examen met gemak gehaald.

Inmiddels heeft onze zoon met prachtige cijfers het VMBO gehaald. Op zijn sloffen, het was veel te makkelijk. Met een prachtige cijferlijst waaronder een hele dikke 9 voor Engels. Hij heeft het Engels Cambridge Examen met gemak gehaald.

Dit schooljaar start hij op het MBO. Hij moet daar lange dagen maken. Tenminste, dat is de bedoeling. Onze ongeconcentreerde jongen die totaal niet kan plannen en niks uit zijn handen krijgt loopt telkens een paar projecten voor op deze school. Moet andere programma’s installeren die moeilijker zijn, in de hoop dat hij daar even mee zoet is. Komt standaard vroeger naar huis omdat hij al klaar is met de opdracht van vandaag en de rest van de week.

De mentor vraagt of hij wel van VMBO basis afkomt.

Hij zit na 1 week MBO al met Engels een niveau hoger omdat hij alles 100% scoort. De docent van het vak hardware verzoekt hem om niet telkens antwoord te geven, de rest van de klas moet ook een kans krijgen. Deze week vraagt de mentor aan hem of hij wel van VMBO basis afkomt. De mentor kan zich daar duidelijk niks bij voorstellen.

Met onze jongste ervaren we nog steeds een bijzonder avontuur. Na alle onzin die we hebben gehoord, en dat is een hoop, komen we wel de juiste mensen tegen. Toch duurt het even voordat alles goed op gang komt, voornamelijk veroorzaakt doordat we pas eind groep 7 ontdekken hoe groot het visuele probleem is. In groep 8 maakt ze een vliegende start en fietst met het grootste gemak door de stof heen. Het zijn geen kleine voldoendes die ze nu haalt. De leerKRACHTen van dit schooljaar doen hun vak eer aan. Ze zien precies wat nodig is en voelen feilloos aan hoe onze dochter wel groeit. Dat is nodig, want er is een hoop werk in te halen.

Als ik daar naar toe moet, dan meld ik me iedere dag ziek.

Haar cijfermatige dossier is een loden last.  Als we dat moeten volgen zou ze naar het praktijkonderwijs gaan. Zelf is ze duidelijk: ‘Daar ga ik niet naar toe. Als ik daar naar toe moet meld ik me iedere dag ziek.’ Gelijk heeft ze overigens. We vinden ook dat ze daar niet thuishoort en alle betrokken professionals delen die mening. Dan blijft het nog steeds spannend of we een VMBO vinden dat het lef heeft om buiten het systeem om te denken.

Haar leerkrachten en haar coach die wij zelf ingeschakeld hebben weten op een fantastische manier aan het VMBO over te brengen wat voor meisje dit is, hoe leerbaar ze is en vooral wat ze nodig heeft. Ze heeft niet veel nodig. Alleen vertrouwen, en dat krijgt ze. De deuren staan wagenwijd open. De docent laat ook meteen merken dat ze het verhaal begrijpt. Tegen de richtlijnen in word ik al veel eerder op de hoogte gebracht dat onze dochter welkom is. Ze snappen waar we vandaan komen en hoe ontzettend bizar onze route is geweest. Dat is goud waard!

Het VMBO begrijpt hoe ontzettend bizar onze route is geweest.

Ons meisje start in een gemengde basis/kader klas. Een kader-kansklas. En die kans pakt ze! Ze werkt hard natuurlijk, dat doet ze altijd. Met resultaat, hard werken loont in dit geval zeker. Ze kan het prima bijhouden en de eerste cijfers zijn veelbelovend. Twee jaar lang heeft ze haar eigen leerlijn gevolgd. Werkte ze in de klas aan haar eigen werk, in haar eigen tempo, op haar eigen niveau.

De overstap naar het voorgezet is voor alle kinderen spannend. Voor onze dochter is het dubbel zo spannend. Ze moet mee in het tempo van de klas. We laten de eigen leerlijn los, ze zit terug in het systeem. Een paar keer is het moeilijk in de eerste week. Niet vanwege de lesstof.  Een paar keer komt de faalangst terug, erger dan ooit. Dat is ook niet gek. Maar ze flikt het gewoon, en hoe!

Ze staat in de hele school bekend als dat leuke meisje dat het zo goed doet.

Deze week zijn we op de ouderavond. De mentor vertelt dat de directie en teamleiders zeker niet alle nieuwe kinderen kennen. Maar iedereen kent wel onze dochter bij naam. Ze staat in de hele school bekend als dat leuke meisje dat het zo goed doet. We lopen daarna naar buiten en we geven samen bijna licht, zo trots zijn we.

Zoveel zorgen voor niks. Allemaal veroorzaakt door een wereld die draait om cijfers en rapportages. Maar deze mensen, deze leerKRACHTen, docenten van het MBO, docenten van het VMBO, zij begrijpen het vak. Zij denken niet in cijfers maar in kansen. Ze zien de kwaliteiten van alle kinderen. Deze mensen heb je keihard nodig. Met moeite kan ik me bedwingen, maar wat zou ik deze mensen allemaal dolgraag een dikke zoen willen geven. Want ze maken wel het verschil.

 

 

Categorieën: Blog

2 reacties

S · september 26, 2018 op 2:18 pm

Deze middelbare school heeft geluisterd … en terecht! Ik hoop dat het verhaal van jullie dochter helpt om in de toekomst minder spanning te hebben rondom de aannamecriteria. Dit was zo spannend terwijl wij allemaal wisten dat ze het zou gaan halen, ze had 1 open deur nodig. De kanjer!!!

    Astrid · september 26, 2018 op 2:46 pm

    Dat hoop ik ook. Het advies van de leerkracht is zo belangrijk om te volgen. Er mag minder in strakke lijnen gedacht worden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *