We kijken de psycholoog vol ongeloof aan. Dit kan niet waar zijn. Hij vertelt ons zojuist dat onze dochter zeer moeilijk lerend tot zwakbegaafd is: ‘Mijn medewerkers hebben alles uit de kast gehaald, maar het zit er gewoon niet in. Ze zijn telkens voortijdig gestopt met afname van testen, ze kwamen er niet doorheen.

Hij heeft onze dochter tot op de dag van vandaag nog nooit gezien!

Voor alle duidelijkheid: hij baseert zich op een onderzoek dat ‘zijn medewerkers’ uitgevoerd hebben. Hij heeft onze dochter tot op de dag van vandaag nog nooit gezien!

Onze dochter moet volgens hem uiteindelijk uitstromen op speciaal onderwijs. Ze heeft ook een dyslexie-verdenking. De psycholoog: ‘Ik neem aan dat dit komt omdat ze met haar geboorte een hersenbeschadiging op heeft gelopen. Haar hersenen hebben gewoon een klap gehad. Dat komt niet meer goed. Ik zie dat wel vaker.’

Hij geeft zijn advies met een zachte, ernstige stem, alsof hij ons gerust wil stellen:

  • We mogen haar absoluut niet overvragen
  • De dyslexie-verdenking kan hij nog wel omzetten in een dyslexie-verklaring. Daarvoor hoeft ze alleen maar een traject van een half jaar te doorlopen. Zeer de moeite waard volgens deze man, want met een verklaring mag ze langer doen over haar toetsen en worden spelfouten niet als fout geteld.
  • Als ze eenmaal een echte verklaring heeft, dan kan hij haar verder begeleiden met zijn begeleidingsprogramma in de praktijk.
  • Ze moet hulp krijgen van een Remedial Teacher. Hij heeft al wat onderzoek gedaan, gelukkig zitten zijn mensen ook op de basisschool waar onze dochter naar toe gaat.
  • hij beveelt een coach aan. Onze dochter moet leren accepteren dat ze niet leerbaar is. Dat heeft twee voordelen: ze zal niet meer gefrustreerd zijn als iets niet lukt én ze staat sterk in haar schoenen. Dat is nodig, want hij weet zeker dat ze gepest gaat worden. Met die training is ze lekker weerbaar.

Deze psycholoog stuurt ons vervolgens als gezin ijskoud naar huis met deze diagnose en bevindingen, (voorbarige) conclusies en aannames. Zonder enige nazorg op welk gebied dan ook. Het is aan ons wat we doen met zijn advies.

We hebben wel erg veel over het hoofd gezien.

In totale verwarring komen we thuis. We proberen te bevatten wat hij gezegd heeft. Onze gedachten, vragen en onze gevoelens gaan alle kanten op. Hersenbeschadiging? Zwakbegaafd? We hebben wel erg veel over het hoofd gezien.

We gingen toch naar hem toe voor hulp? Hoe helpen we hier onze dochter mee? Een coach inzetten om onze dochter te trainen, zodat ze zelf inziet dat ze weinig kan? Echt waar? Helpt dat? Hoezo wordt ze straks gepest? Als ze ergens sterk in is en juist geen hulp nodig heeft, dan is dat op sociaal gebied. We gingen toch niet naar hem toe omdat ze gepest wordt?

De dyslexie-verklaring. Dat protocol van een half jaar. Een half jaar taal aanbieden op een manier die per definitie niet bij onze dochter past. Als er dan na een half jaar geen verbetering is, dan heeft ze officieel dyslexie. Zou dat helpen tegen de hoofdpijn?

Het is een geniaal vestzak-broekzak verhaal.

Ik begrijp heel goed dat er mensen zijn die volgens het protocol een verklaring willen hebben voor hun kind. Maar als ik aan de ene kant een coach inzet die onze dochter traint om in te zien dat ze weinig tot niets kan, hoe kan ze dan aan de andere kant met die taaltraining gaan groeien? Dan weet je toch vooraf al dat je een zinloos, frustrerend traject van een half jaar gaat doorlopen. Nog meer verdriet, meer faalangst, meer hoofdpijn.

Er is wel een duidelijk patroon. Het is een geniaal vestzak-broekzak verhaal. Met zijn aanpak heeft onze dochter jarenlang een RT’er nodig en moet ze nog jarenlang ‘behandeld’ worden voor dyslexie. Er valt ons iets op. Hij stelt vast en hij behandelt. Dat doet hij ook bij dyslexie, een hardnekkige leesstoornis die nooit overgaat. Eigenlijk heeft hij voor alles wel een mannetje of een connectie.

De verwarring duurt een dag om precies te zijn. Dan gooi ik het rapport bijna in de open haard. Niet echt natuurlijk, ik bewaar het heus wel. Maar ik kijk naar mijn dochter en weet dat het hele rapport nergens op slaat.

Als wij zijn advies opvolgen, groeit alleen maar zijn bankrekening ten koste van onze dochter.

Langzaam begint het besef te komen dat we er bijna ingetrapt zijn. Deze mensen, deze professionals, zijn er niet om de kinderen centraal te stellen en te helpen. Het draait gewoon om geld. Overigens is het niet erg als mensen een salaris verdienen met echte hulpverlening aan kinderen. In dit geval wordt ons kind niet geholpen om te groeien. Als wij zijn adviezen opvolgen groeit alleen maar zijn bankrekening, ten koste van onze dochter. Dat is misselijkmakend.

Genoeg nagedacht. Er is werk te doen en veel ook. Om te beginnen op medisch gebied. Met dit dossier staan wel alle deuren wagenwijd open. De huisarts zorgt er persoonlijk voor dat we overal met voorrang terecht kunnen.

Kinderarts, kinder-neuroloog, neuro-psycholoog, audiologisch centrum, we komen overal. De eerder gemaakte MRI-scan van haar hersenen wordt opnieuw goed onder de loep genomen, nu ook door de kinder-neuroloog. Alles wordt gezien, besproken, getest.

De kinder-neuroloog overlegt met de neuro-psycholoog. Zij kunnen ook niets vinden. Ze stellen voor om haar verder te laten testen op een TOS (Taal Ontwikkelings Stoornis). Wij moeten daar nog over nadenken.

De audioloog is tevreden, de oren van onze dochter zijn kerngezond. De auditieve verwerking naar het brein toe is een ander verhaal, dat loopt niet helemaal goed. Later gaan we inzien dat ook dit stukje valt onder de samenwerking van het brein (dus de lateralisatie).

Wat een onzin!

Na een paar afschuwelijke maanden met heel veel onnodige zorgen, talloze onderzoeken, slapeloze nachten en grijze haren kunnen we opgelucht ademhalen. De samenvatting van het ziekenhuis klinkt fantastisch in onze oren: Wat een onzin!

De kinderarts kent onze dochter al meer dan een jaar en laat zich zeer kritisch uit over het rapport van de psycholoog en de voorbarige conclusies. Dat gaat in het ziekenhuis wel anders. Voordat dergelijke uitspraken worden gedaan, is er uitgebreid overleg met alle betrokken specialisten. Zomaar iets roepen vindt ze onacceptabel.

De kinder-neuroloog kijkt er niet eens echt van op. Geregeld onderzoekt zij kinderen die met dit soort diagnoses naar huis zijn gestuurd. Bizar vind ik dat. Wat zou dit geneuzel de hele gezondheidszorg kosten?

Wat zou dit geneuzel de gezondheidszorg kosten?

Eigenlijk vind ik dat deze man gestopt moet worden. De energie en de tijd ontbreekt echter. Dit hele verhaal is namelijk gestart omdat we op zoek zijn naar hulp voor het schoolse leren. Naast de overbodige medische mallemolen moeten we ook op school flink aan de bak. Want met dit verslag komen we opnieuw geen stap verder.

To be continued!

Categorieën: Blog

2 reacties

Marco van der Heijden · oktober 13, 2018 op 5:54 am

Tja lieve nicht, het klinkt allemaal zo bekend, dat zegt jou neef die als kind altijd verschrikkelijke hoofdpijnen heeft gehad, vele medici heb ik gezien, ik moest er ook maar mee leren leven, er kwam alleen maar uit dat ze eerst zeiden dat kinderen geen hoofdpijn konden hebben en dat ik daar medicijnen voor kon krijgen, gelukkig voor mij wilde mijn moeder daar niet aan.
Sinds die tijd groeide bij mij heel voorzichtig de hekel aan mensen in de geestelijke gezondheidszorg, de laatste jaren komt daar bij dat ook blijkt dat artsen zich laten betalen om jou medicijnen voor te schrijven en daar geld voor vangen van de medische industrie.
Medicatie die jou nog zieker maken dan dat je al was zodat je nog meer medicijnen nodig hebt.
Ik hoop dat je gevoel volgt, dat ze er wel overheen groeit. Sterke

    Astrid · oktober 13, 2018 op 6:08 am

    Thx! Gelukkig is dit inmiddels ruim twee jaar geleden. In de afgelopen twee jaar is er een hoop gebeurd en duidelijk geworden. We weten hoe het zit. Het verslag ligt allang in de open haard. Onze dochter zit op het vmbo en doet het fantastisch. De rest van het verhaal volgt nog♥️😘

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *