Al een paar jaar bekijk ik telkens de website van een beelddenkcoach in onze buurt. Ik herken in bijna alles mijn dochter. Toch heb ik het lef nog niet om deze coach te bellen. Op school laat ik meerdere keren tijdens gesprekken vallen dat ik mijn dochter ‘verdenk’ van beelddenken. Daar wordt niet echt enthousiast op gereageerd door de leerkrachten. Dus kies ik ervoor om het normale protocol te volgen en laat onze dochter testen door een erkend psycholoog / orthopedagoog. Ik voer al jaren geen strijd meer op school.

Ik verdenk mijn dochter van beelddenken.

Het resultaat van dat onderzoek kun je lezen in mijn vorige blog. Een dag nadat wij Het Verslag inclusief toelichting ontvangen hebben weet ik zeker dat ik in ieder geval niet het advies van de psycholoog op ga volgen. Het is wel duidelijk dat we onze dochter moeten helpen, maar het gaat nu op onze manier.

De herkenbare website van de beelddenkcoach staat dichterbij dan ooit. Ik besluit nu eindelijk mijn gevoel te volgen en bel deze coach op. En dat, lieve ouders, is  één van de beste beslissingen geweest uit mijn leven. Dat had ik jaren eerder moeten doen. Ik wist het, ik voelde het, maar negeerde het. Uiteindelijk heeft dat doorsukkelen onze dochter beschadigd en heeft het enorm veel tijd gekost om alles te herstellen. De beperkte tijd werd de grootste vijand.

Er zijn maar erg weinig kinderen zeer moeilijk lerend.

Tijdens het eerste telefoongesprek herken ik alles wat zij mij uitlegt. Bizar is dat. Het lijkt wel alsof ze mijn dochter kent. Zó bijzonder! Ik ben niet de enige die het gesprek zo ervaart. De coach herinnert zich ons gesprek na een paar jaar ook nog erg goed. Ze heeft erg veel ervaring, ook in het speciaal onderwijs. Haar woorden galmen nog lang na: ‘Maak je niet te druk Astrid. Niet doen. Er zijn maar erg weinig kinderen zeer moeilijk lerend. Vlak ook je moedergevoel niet uit. Als jij denkt dat die uitslag niet klopt, dan is dat ook zo. Waarschijnlijk heeft jouw dochter gewoon op een andere manier ondersteuning nodig.’

Beelddenken is geen aandoening.

Zo snel mogelijk maken we een afspraak. Ze gaat onze dochter testen, maar dan op een andere manier en op andere onderdelen. Daar komt een opvallend verslag uit. Onze dochter is inderdaad een beelddenker. Ze heeft ook nog actieve primaire reflexen. Dat vraagt uitleg.

Beelddenken is geen aandoening. Het is gewoon een manier van denken. Iedereen wordt geboren als beelddenker, in de loop van de tijd worden de meeste mensen taaldenker. Op de laatste groep is het onderwijs ingericht. Voor beelddenkers is het een stuk moeilijker in het bestaande schoolsysteem.

Beelddenken heeft meestal een oorzaak. Vaak zit de oorzaak in actieve primaire reflexen.

Vaak wordt het beelddenken minder naarmate het eenvoudiger wordt voor kinderen om in taal te denken. Als taaldenken niet vanzelf gaat, blokkeert er iets bij het kind. Die blokkade zit vaak in actieve primaire reflexen. Er zijn dan nog reflexen actief uit de baby-tijd. Sommige kennen we allemaal, zoals de zuigreflex en de grijpreflex. Maar er zijn nog veel meer reflexen. Die reflexen hebben alle baby´s maar op den duur zijn ze niet meer nodig en worden ze geïntegreerd. Dat integreren gebeurt door bepaalde bewegingen die bijna alle baby’s vanzelf maken.

In sommige gevallen gaat dat integreren niet vanzelf. Er blijven dan primaire reflexen actief. Dat zorgt voor veel problemen binnen het onderwijs. Je kunt dit verhelpen met reflex integratie oefeningen. Dit wordt in de reguliere zorg gezien als een alternatieve behandelmethode. Toch kan ik het alle ouders van kinderen met leerproblemen aanraden. De reguliere zorg richt zich op problemen en onmogelijkheden. Denkt in stoornissen en aandoeningen, allemaal niet of moeilijk te behandelen. De alternatieve zorg helpt kinderen echt op weg.

Naast de actieve primaire reflexen heeft onze dochter ook een ernstige vorm van fixatie disparatie, dat is een visueel probleem. Ze heeft haar eigen kijk op de wereld, letterlijk. Dit wordt vastgesteld met een test die gemaakt wordt met een bioptor, zie afbeelding hieronder. De coach legt aan mij uit hoe dit werkt en wat er gebeurt.

In eerste instantie ben ik sceptisch over het visuele verhaal. Onze dochter is namelijk twee jaar daarvoor al in het ziekenhuis geweest bij een orthoptist. Het wordt mij echter snel duidelijk dat in het ziekenhuis niet naar de oogsamenwerking gekeken wordt zoals de coach dat doet.

In het ziekenhuis wordt alleen gekeken of er een plus of min sterkte is. Met een bioptor kun je de oogsamenwerking checken, maar die wordt niet gebruikt in het ziekenhuis.

De fixatie disparatie is een rechtstreeks gevolg van actieve primaire reflexen, deze klachten gaan vaak hand in hand. Wanneer er primaire reflexen actief zijn kunnen linker en rechterhersenhelft niet goed schakelen. Als die samenwerking niet goed gaat, kunnen linker en rechteroog ook niet samenwerken. Het brein krijgt dan voortdurend wisselende beelden binnen die niet aansluiten. Beelden liggen over elkaar heen, het geeft een wazig, dubbel zicht. Dan is hoofdpijn die vaak op school ontstaat niet zo gek meer.

Wanneer de ogen van onze dochter te hard moeten werken om te kijken, kan haar brein dat soms niet meer aan. Het brein schakelt dan zelfs een oog uit, zo blijkt uit de testen. Het is schokkend om te zien hoe moeilijk het is voor onze dochter om een voorwerp met haar ogen te volgen. Haar ogen schieten alle kanten op. Ik schaam me bijna dat ik het zelf niet eerder heb gezien. Eigenlijk kun je dit niet missen. Tegelijk vraag ik me af wat er op het consultatiebureau niet gezien is, daar wordt deze oogvolgbeweging ook getest bij ieder bezoek.

Dat haar ogen zo slecht samenwerken maakt kijken erg lastig. Het verklaart ook waarom de IQ test zo slecht uitpakte. Probeer maar eens een doolhof te maken met wiebel-ogen en daardoor wiebel-lijnen.

Leren en lezen is voor een groot deel kijken. Ik snap nu dat dyslexie-achtige klachten een visuele achtergrond kunnen hebben. Sterker nog, ik denk dat dat heel vaak het geval is. Volgens mij zijn er heel veel kinderen met een dyslexie verklaring waarbij simpelweg het kijken verbeterd kan worden. Dat trainen en verbeteren zal misschien niet alle problemen doen verdwijnen, maar veel dingen worden wel een stuk eenvoudiger.

 We hebben nog een lange weg te gaan

We beginnen met reflex integratie. Want eerst moet het lijf in balans zijn, dan komt het brein in balans en daarna breng je pas de ogen in balans. Zolang er actieve reflexen zijn wordt er teveel gereageerd vanuit het centrale zenuwstelsel en dat staat verdere ontwikkeling in de weg. Hieronder een duidelijke opbouw.

We beginnen wel alvast met oogvolg-oefeningen en diverse links-rechts oefeningen, zoals de lazy eight (zie hieronder).

Hoe meer ik leer over actieve reflexen en fixatie disparatie, hoe beter ik ga snappen waar het mis ging. En vooral ga ik met de dag beter begrijpen waarom de geboden hulp vanuit school niet helpt, hoe goed bedoeld het ook is. Onze dochter kan pas groeien als iemand haar in de juiste taal aanspreekt. Zolang haar brein niet rijp is kun je eindeloos proberen daar lesstof overheen te leggen. Dat gaat niet helpen. Eerst reflex integratie, braingym, leren in beeld en beweging en visuele oefeningen. Daarna komen we pas weer vooruit. Conclusie: terug naar de basis.

Zolang het brein niet rijp is, kun je er geen lesstof overheen leggen.

Een aantal jaren daarvoor zijn we met onze zoon ontzettend veel opgeschoten met braingym. Zie hiervoor mijn andere blog. Weliswaar deels andere oefeningen, maar ook deels hetzelfde. Ik begrijp daarom al snel wat ze aan mij uitlegt.

Vol vertrouwen starten we het traject, maar we zijn er nog lang niet. Op school staat ook nog veel werk te wachten. Wordt vervolgd.

Categorieën: Blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *