Na Het Verslag starten we drie pittige trajecten op. Het eerste traject is een totaal onnodig medisch traject, het tweede traject starten we met de beelddenkcoach en het derde traject is uiteraard school.

De mensen op school zijn net als wij ontzettend geschrokken. Deze uitkomst kon niemand voorspellen. School haalt direct alles uit de kast. Binnen hele korte tijd plannen we het eerste groot overleg met leerkrachten, Intern Begeleider (IB’er) en ze schakelen uit eigen beweging een Ambulant Begeleider (AB’er) in. Opnieuw ben ik dankbaar voor alle medewerking.

We bespreken op school dat onze keuze is gevallen op de beelddenkcoach en dat wordt zonder problemen gerespecteerd. Dat is geweldig nieuws voor ons. We schakelen zelf deze coach in en betalen er dus ook voor, tot zover bepalen we het zelf. Maar een interventie, ongeacht welke, kan pas slagen als er door alle partijen goed wordt samengewerkt. We zijn daarom erg blij dat de school hier voor open staat.

Met de AB’er boffen we ontzettend.

Met de AB’er boffen we ontzettend. Hij begrijpt heel goed wat er nodig is om de faalangst te verminderen. De beelddenkcoach en hij zitten op één lijn. Daardoor begrijpen ook leerkrachten en IB’er nog beter wat er nodig is en hoe ze dit in de praktijk kunnen toepassen.

De volgende pittige beslissing volgt. We maken een eigen leerlijn voor onze dochter. Daarmee laten we de standaard leerlijn los. De leerkracht gaat bij onze dochter Cito-toetsen afnemen uit lagere groepen. De exacte leerachterstand brengen we op deze manier duidelijk in kaart. Daarna gaan we weer opbouwen.

Deze testen geven opnieuw een schokkend resultaat. De lesstof uit groep 4 en 5 is los zand. De schooljaren op de vorige basisschool zijn verloren geweest. Onze dochter zat met haar kijkprobleem achter in de klas, meestal naast een drukke rommelkont. Ondanks dat wij verzochten haar voorin te zetten. Ze kon het niet zien en niet horen, ze kon het niet volgen en is daardoor enorm achter gaan lopen op de rest. Naast de onnodige beschadiging en vaak ernstige hoofdpijn blijkt dat deze ellende ook voor niks is geweest. Opnieuw zijn we zo blij dat we overgestapt zijn. Ze zit nu tussen de juiste mensen.

We moeten de stof vanaf groep 4 weer op gaan pakken en een stevige basis leggen. Onze dochter gaat in lesstof jaren achteruit. We zien de noodzaak en we staan achter het besluit, maar makkelijk is anders. De AB’er helpt de leerkrachten waar hij kan om dit goed aan te pakken, geeft uitleg en stuurt. Hij legt uit dat kinderen die zo hard werken nooit met een onvoldoende thuis mogen komen.

Onze dochter gaat een leuke dingen boekje maken.

Hij heeft ook een aantal eenvoudige en toch briljante ideeën. Zo wordt onze dochter op het spoor gezet om een leuke dingen boekje te maken. Gewoon een leuk boekje maken van alle beleefde successen. Dit vergroot meteen alles uit wat wel gelukt is. Leuk om te doen en om terug te lezen.

De AB’er gaat samen met de IB’er een arrangement aanvragen bij het Samenwerkingsverband (SVB). Dat vraagt misschien om uitleg. Dit SVB is in plaats van de rugzakjes gekomen. Iedere regio in Nederland heeft een eigen SVB. Het SVB beheert voor alle scholen binnen die regio het budget en bepaalt welke school waarvoor budget ontvangt.

Het krijgen van een budget is niet eenvoudig.

Het krijgen van een budget is niet eenvoudig. De toetsing is streng en omslachtig. De regelgeving is onduidelijk. Het hele plan is er destijds gekomen als kostenbesparende maatregel, het aantal rugzakjes moest teruggedrongen worden.

Het aantal rugzakjes is ongetwijfeld verminderd maar kostenbesparend kan ik het niet noemen. Wat een verloren uren, wat omslachtig, wat een ambtenarij. We schrijven voor het SVB een plan, onze dochter gaat volgens het plan uitstromen op VMBO niveau. Hoewel dit haaks staat op het eerdere verslag krijgen we het budget uiteindelijk na 9 lange maanden en heel veel correcties wel toegewezen. Uiteraard wordt dit arrangement gevraagd zodat school extra uren en extra hulp in kan schakelen. Dit gaat echter wel op de manier zoals het SVB het voorschrijft. Opnieuw helpt dit omslachtige, langlopende systeem in ieder geval niet de kinderen. Wat een kostbare tijd gaat er verloren.

Intussen is de beelddenkcoach hard aan het werk met onze dochter en wij thuis dus ook. Eind groep 6, en we zijn al kruislopend sommen tot 20 aan het oefenen. Het is wat. Soms zakt de moed me in de schoenen.

Kleine successen worden groots gevierd.

Maar toch, langzaam maar zeker gaat het beter. Onze dochter gaat vooruit. Kleine successen worden groots gevierd. We zien dat de onrust in het lijfje minder wordt. We zien stap voor stap de balans terugkomen. Langzaam neemt de faalangst wat af. Het gebeurt allemaal letterlijk voor onze ogen, al is het gevoelsmatig langzaam.

Het is tegenstrijdig. De druk eraf halen maar wel met een einddoel. De druk eraf halen terwijl tijd onze grootste vijand is. We weten dat onze dochter het kan. We weten alleen niet of we op tijd zijn. Redden we het wel om de gevraagde lesstof voor eind groep 8 behandeld te hebben? Ze werkt zo hard, we willen zeker geen nieuwe teleurstelling meer.

Twee keer groep 8, dat is twee keer de musical en twee keer kamp.

In overleg met de betrokkenen gaan we onze dochter voorbereiden dat ze misschien een jaar langer op de basisschool blijft. Twee keer groep 8, dat is twee keer de musical en twee keer kamp. Ze wordt er niet heel blij van maar ze begrijpt het wel. En twee keer kamp maakt een hoop goed.

Eind groep 7, heel veel oefeningen, overlegsituaties en hindernissen verder, zijn we toch flink opgeschoten. Toch is de beelddenkcoach niet helemaal tevreden. Ondanks alle oefeningen en groei verbetert het kijken van onze dochter niet. Ze verwijst ons alsnog naar een functioneel optometrist. Wat daar volgt is opnieuw een heftig verhaal.

We dachten dat we met alle oefeningen van afgelopen jaar toch al flink opgeschoten waren. Tijdens het onderzoek bij de FO (Functioneel Optometrist) valt onze mond open van verbazing. Wat heeft ze nog steeds een vertekend beeld. Onbegrijpelijk dat onze dochter zoveel vooruit is gegaan op school terwijl ze nog steeds zo slecht kan kijken. Wat volgt is opnieuw een heftig verhaal, maandenlang zware training en weer veel hoofdpijn. Hierover kun je meer lezen in een eerdere blog.

Onze dochter krijgt vleugels.

En dan gebeurt er al heel snel iets. Onze dochter krijgt vleugels. In zeer korte tijd fietst ze door de lesstof heen. Inmiddels zit ze in groep 8. Binnen 3 maanden doorloopt ze de lesstof van een schooljaar rekenen. Binnen 5 maanden doorloopt ze een jaar taal. De achterstand wordt steeds kleiner. De leerkracht van groep 8 is al snel overtuigd dat dit een heel leerbaar kind is en dat ze thuishoort op het VMBO. De vooruitgang in de lesstof is nauwelijks bij te benen voor de leerkracht. Het is duidelijk dat de oogtraining werkt, ons meiske kan eindelijk kijken.

We spreken tijdens een groot overleg af dat school het verslag van de psycholoog uit het dossier verwijdert. Mijn verzoek om het verslag ritueel te verbranden wordt niet ingewilligd, maar de shredder volstaat ook wat mij betreft. Het is een achterhaald verslag en inmiddels bijna vervallen, er zit een geldigheid op van twee jaar.

De leerkracht van groep 8 gaat in december samen met een inmiddels nieuw aangewezen AB’er op pad naar het VMBO waar onze dochter graag naar toe wil. Ze gaan alvast het volledige dossier aanbieden, van A tot Z, en bespreken daar wat de mogelijkheden zijn. We willen graag weten hoe de gekozen school omgaat met deze situatie. Een leerbaar kind met een loodzwaar dossier. Wat zou ik graag meegaan, maar ik moet dit overlaten aan twee professionals en zelf afstand houden.

Het VMBO is een school waar gedacht wordt in kansen.

Het VMBO is een school waar gedacht wordt in kansen. We horen direct dat alles in kannen en kruiken is. Ze snappen het verhaal . De AB’er belt mij hier nog speciaal meteen dezelfde dag over op. Nog zo’n telefoongesprek dat ik nooit meer vergeet. Van opluchting lopen de tranen over mijn wangen..

Ik had niet verwacht dat het nu al rond zou zijn, ik zag dit gesprek als een eerste stap. Maar het is wel rond. Dat wordt mij meermaals bevestigd: ‘Vertel het je dochter gerust, zij mag volgend schooljaar van start op deze school.’  Geen aanvullende vragen meer, geen aanvullende toetsen meer, dat is de belofte.

Het dossier is duidelijk, het verhaal ook. De docent bevestigt nog eens dat ze echt een school zijn die denkt in kansen. Wauw. Wat zijn wij dankbaar en wat een fantastische kerst vieren we. Onze dochter heeft keihard gewerkt en met resultaat. Ze is zo trots dat ze net als de rest gewoon 1x groep 8 doet en dan door kan naar het VMBO. Terecht trots ook.

We worden hartelijk ontvangen op het VMBO.

We worden samen, mijn dochter en ik, op het VMBO uitgenodigd in januari. We worden hartelijk ontvangen en krijgen daar een fijne rondleiding. Er wordt onze dochter verteld waar ze komt te zitten en welke vakken ze gaat krijgen. We krijgen bijna het gevoel dat de rode loper uit ligt. In de situatie zoals wij zitten heb je deze mensen keihard nodig.

We zijn er dus. Geen slapeloze nachten meer, geen grijze haren meer. De strijd tegen het systeem is gestreden, we hebben mensen gevonden die buiten het systeem om denken.

Althans, dat dachten we wel voor een paar maanden. Helaas komt er nog een vervolg.

Categorieën: Blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *