Aan een appelboom groeien geen peren. Dat is niet ingewikkeld, iedereen begrijpt dat. Zolang het over appelbomen gaat tenminste. Wanneer het over kinderen gaat zijn er opeens veel mensen die daar toch aan twijfelen.

Deze quote is wereldwijd miljoenen keren gedeeld: ´Everybody is a genius. But if you judge a fish by its ability to climb a tree, it will live its whole life believing that it is stupid.´

Toch proberen we het onmogelijke te doen bij kinderen. We blijven zoeken naar mogelijkheden om kinderen te transformeren naar een kind dat in het onderwijssysteem past. Het aantal kinderen dat niet past in ons onderwijssysteem groeit best hard. Je kunt je afvragen of dit aan de kinderen zelf ligt. Ik denk van niet.

de technologie staat niet stil. Ons brein blijft hetzelfde.

De wereld verandert heel snel, dat heeft zijn invloed op steeds meer kinderen. De technologie gaat vooruit. De medische kennis gaat vooruit. We kunnen steeds meer op het gebied van kunstverlossingen. Kinderen bewegen minder vanzelfsprekend. De druk ligt hoog, de tijd is krap, alles moet snel.

In al die hectiek groeien onze kinderen op. Het lichaam en het brein van kinderen ontwikkelen al eeuwen op dezelfde manier. Dat verandert niet, ook al verandert de wereld. De motorische ontwikkeling van kinderen is nog steeds hetzelfde. De ontwikkeling van het zenuwstelsel en van het brein volgt daarop automatisch.

De motorische ontwikkeling begint al bij de geboorte. Het is geen geheim dat kinderen na een kunstverlossing motorische blokkades kunnen hebben. Niet alle kinderen hebben na een kunstverlossing altijd problemen, maar een kunstverlossing kan wel degelijk invloed hebben.

Hoe meer deze kinderen daarna bewegen, hoe beter het brein van deze kinderen alsnog ontwikkelt. Dat bewegen gaat in deze moderne tijd steeds minder vanzelf. Dat is geen verwijt aan wie dan ook. Het is gewoon wat het is.

Het schoolsysteem heeft de lat flink wat hoger liggen dan 30 jaar geleden. Alles moet beter en sneller. Het tempo wordt telkens opgeschroefd.

Voor kinderen die precies in het systeem passen en talig aangelegd zijn is het een fantastisch schoolsysteem. Voor kinderen die tegen blokkades aanlopen is het veel minder fantastisch. De kloof met de kinderen die wel goed meekunnen wordt in een hoog tempo veel groter. Zeker in vergelijking met 30 jaar geleden zijn de verschillen enorm.

Deze kinderen hebben succes-ervaringen nodig. Ze hebben tijd en ruimte nodig om op hun eigen tempo te ontwikkelen. Ze hebben meer beweging nodig om het brein te laten ontwikkelen. Dan gaat daarna het schoolse leren bijna vanzelf.

Leren in beweging is redelijk eenvoudig in de klas toe te passen. Maar we doen het niet. We doen het tegenovergestelde. We voeren de druk nog verder op en geven extra huiswerk mee naar huis. Dan kunnen ouders deze kinderen thuis verder plagen met lesstof die (nog) niet bij ze past. In plaats van buiten spelen moeten de kinderen opnieuw aan de slag met lezen of werkbladen. Ze doen meer van hetzelfde en dat werkt recht tegen alles in.

Heel blij kijkt hij niet.

Kinderen worden zelfs onrustig, lijken hyperactief, snel afgeleid en ze vorderen niet. Dan wordt het tijd voor een diagnose. We weten inmiddels waar het probleem ligt en dat het systeem de kinderen overvraagt. En tóch leggen we het probleem bij de kinderen zelf. Nog steeds. Het lijkt wel of iedereen slaapt.

Aan een appelboom groeien geen peren. Ook niet misschien. Als er wel iets groeit aan een appelboom dat heel sterk lijkt op een peer, dan is de boom gemanipuleerd. Dat kan niet anders. Dan is de boom zichzelf niet meer.

Als we kinderen medicatie geven (drogeren ), dan lijkt het alsof het beter gaat. Omdat dan het systeem opeens past. Tenminste, dat denk je. Dat is natuurlijk niet waar. Je hebt het kind aangepast aan het systeem, met enig geweld. Deze kinderen zijn zichzelf niet meer.

Omdat ….ja, waarom eigenlijk? Omdat ze uit moeten stromen op een hoog niveau. Omdat Citoscores belangrijk zijn. Omdat we nou eenmaal in een prestatiemaatschappij leven. Gewoon. Omdat iedereen het doet.

Laat kinderen gewoon kind zijn

Kinderen van deze tijd met leermoeilijkheden hebben behoefte aan een eigen manier van leren. Leren door te bewegen, door te ervaren, door te voelen, door te ruiken. Geef ze tijd, geef ze ruimte. Ze komen er wel. Laat kinderen gewoon weer kind zijn. Deze kinderen hebben een eigen kijk op de wereld en dat moeten we koesteren. Niet vernielen.

Aan een appelboom groeien geen peren. Je kunt de appelboom inderdaad manipuleren. Je kunt ook de appelboom verwaarlozen en laten verschrompelen door te vertellen dat hij er niet toe doet, omdat hij maar een appelboom is. Maar je kunt ook de appelboom sterke wortels geven en de juiste mest geven om te groeien. De appels groeien daarna vanzelf wel. Steeds meer, voller, sappiger. Maar het zijn wel appels.

Aan een appelboom groeien nou eenmaal geen peren. Ook niet misschien.

Categorieën: Blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *