Je rode wangen

je schaterende lach

Niet zomaar een keertje

maar gewoon, iedere dag

***

Totdat je groot genoeg bent

groot genoeg om naar school te gaan

je lach verdwijnt steeds meer

blijft uiteindelijk niet meer staan

***

Wat word je slecht begrepen

niemand die jou echt kent

vol verlangen kijk je naar buiten

daar is de wereld waar jij het liefste bent

***

Je bent nog zo klein

je wil ravotten en spelen

En de sommen zijn zo saai

ze beginnen jou te vervelen

***

Je kan het toch niet volgen

je geeft de moed op

soms ben je de clown in de klas

totdat de juf zegt: Stop!

***

Zit stil, let op, kijk nou eens hier

Stop jij maar met tekenen

Je probeert het niet eens, jongeman

Ga jij voor straf maar rekenen

***

Is er dan niemand die begrijpt

dat je het niet kwaad bedoelt

zou niemand snappen

wat jij echt voelt

***

De les is zo onduidelijk

en het gaat allemaal zo snel

van de juf moet je zelfstandig werken

Zij denkt: dat kan hij wel

***

Was het maar zo

was het maar waar

als je het kon bijhouden

zat je ook bij het groepje daar

***

Bij dat groepje kinderen

ze zijn de beste van de klas

Juf die trots naar het groepje kijkt

En zegt: Deze kinderen, zij snappen het pas

***

Maar dat groepje kinderen

kan na school spelen in de buitenlucht

dat zou jij zo graag willen

en je slaakt weer een diepe zucht

***

Er moet thuis geoefend worden

zo ontzettend veel

en die stomme rekensommen

vliegen jou soms naar de keel

***

De stress en prestatiedruk

het is allemaal zoveel

totdat jouw hoofd niet meer wil

het wordt soms echt teveel

***

Na de basisschool

gaat het met jou erg goed

en na de middelbare school

weet je zelf precies waar je het voor doet

***

Maar al die jaren

die jaren van de basisschooltijd

is jouw kindertijd afgenomen

daarvan heb ik alleen maar spijt

***

Voor mijn allerliefste zoon.

Categorieën: Blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *